|
2008-03-03- Txofo jubenileko porrotaldiaren arrazoiak eman ditu eta zenbait konponbide eskeini dtu ere bai.
Ordizia 3 At. San Sebastián 43 Denboraldiko porrotaldirik handiena da. Eta nahiz eta arraroa eman, ez du gehiegizko minik egin.Gauza asko pilatu dira partidu honetan eta berezia zen. Lehenengo gauza, ekipo jubenila autista zegoen. Gehiago esango dut, momentu honetan ez dago ekiporik. Uste dut presioak gainditu gaituela. Zerbait polita egin nahi genuen aurten eta bi ekipo hobe ikusi ditugunean behera egin dugu. Ez dugu jakin disfrutatzen onenak izan gabe. Arazo handia… Beste alde batetik lesionatu asko dauzkagu. Normaltasunatik kanpo dagoen kopuru bat. Argudioa izan daiteke belar artifiziala, edo liga honetako exigentzia, edo nahi duguna, baina ez da NORMALA larunbatean bakarrik 12 lagunerekin bakarrik joatea, eta bi gainera “ikututa”. Ez da tokia ez momentua arazo hau aztertzeko, eta horregatik partiduari buruz hitz egingo dugu. Horixe gutxiago izateak partidoa baldintzatu zuela. Are gehiago 8. minututik 11 lagunarekin 15 aurka gelditzen bazara. Alan lesionatu egin zen eta zelaia utzi behar izan zuen(espero dut ahalik eta azkarrena osatzea). Porrotaldia puntu askotakoa izan zen. Baina ez da mingarria. 12 jokalariek dena eman zuten. Borroka, defentsa, jarrera, arrotasuna…eta oso baliotsua da. Zorionak denentzat eman ziguten lezioarengatik Aitor Mosu, Andoni, Ander, Ugaitz, Eneko, Alan, Beñat, Aitzol, Imanol Mendizabal, Eñaut, Jorge eta Xabi. Eta hemendik aurrera zer?. Ilusioa berreskuratu behar da. Ekipoa berregin behar dugu. Eta apusturik handiena jokalariek egin behar dute. Bertan egoten direnak eta gauza bat edo bestearengatik egon ez direnak. Ekipo sentimendua berreskuratu behar dugu eta berriz disfrutatu behar dugu egiten duguna eginez, irabazi edo galdu. |
